شبی را که شما با سرخی و روشنی سپری می کردید

من تنها با سایه ی خود بازی می کردم

نمیتونم ...

واسه همین میرم یه جای دیگه از اون چیزایی مینویسم که دلم میگه

نه ذهنم

دانشجویی سر کلاس فلسفه نشسته بود . موضوع درس درباره ی خدا بود . استادش پرسید :  " آیا در کلاس

 کسی هست که صدای خدا را شنیده باشد ؟ " کسی پاسخ نداد.استاد دوباره پرسید : " آیا کسی هست که خدا را

لمس کرده باشد ؟ " دوباره کسی پاسخ نداد .استاد برای سومین بار پرسید : " آیا در کلاس کسی هست که خدا

را دیده باشد ؟ " برای سومین بار هم کسی پاسخ نداد . استاد با قاطعیت گفت : " با این وصف خدا وجود ندارد

" . دانشجو به هیچ وجه با استدلال استاد موافق نبود و اجازه خواست تا صحبت کند . استاد پذیرفت . دانشجو از

 جایش برخاست و از همکلاسی هایش پرسید : "  آیا در کلاس کسی هست که صدای مغز استاد را شنیده باشد

؟ " همه سکوت کردند . "  آیا در کلاس کسی هست که مغز استاد را لمس کرده باشد؟ " همچنان کسی چیزی

نگفت . " آیا در کلاس کسی هست که مغز استاد را دیده باشد ؟ "وقتی برای سومین بار کسی پاسخ نداد ،

دانشجو نتیجه گیری کرد که استادشان مغز ندارد .

وحشت از عشق كه نه،

                 ترس ما فاصله هاست

وحشت از قصه كه نه،

                 ترس ما خاتمه هاست

 ترس بيهوده نداريم

                       صحبت از خاطره هاست

 صحبت از كشتن

                          نا خواسته ي عاطفه هاست

 كوله باريست پر از هيچ

              كه بر شانه ي ماست

گله از دست كسي نيست

                     مقصر دل ديوونه ي ماست

خدايا بشكن اين آيينه ها را

 كه من از ديدن آيينه سيرم

 مرا روي خوشي از زندگي نيست

ولي از زنده ماندن ناگزيرم

از آنروزي كه دانستم سخن چيست همه گفتند :

 اين دختر چه زشت است

كدامين مرد او را مي پسندد؟

 دريغا دختري بي شرنوشت است

 چو در آيينه بينم روي خود را

 در آيد از درم غم با سپاهي

 سيه روزي نصيبم كردي اما

 نبخشيدي مرا چشم سياهي

 به هر جا پا نهم از شومي بخت

 نگاه دلنوازي  سوي من نيست

 از اين دلها كه بخشيدي به مردم

 يكي در حلقه ي گيسوي من نيست

 مرا دل هست اما دلبري نيست

تنم دادي ولي جانم ندادي

 به من حال پريشان دادي اما

 سر زلف پريشان ندادي

 به هر جا ماهرويان رخ نمودند

 نبردم توشه اي جز شرمساري

 خزيدم گوشه اي سرد و گريبان

 به در گاه تو ناليدم به زاري

 چو رخ پوشم ز بزم خوبرويان

همه گفتند: او مردم گريز است

 نميدانند زين درد گرانبار

فضاي سينه ي من ناله خيز است

به هر جا هم گلانم حلقه بستند

نگينش دختري ناز آفرين بود

ز شرم روي نازيبا در آن جمع

 سر من لحظه ها بر آستين بود

چو مادر بيندم در خلوت غم

 ز راه مهرباني مينوازد

 ولي چشم غم آلودش گواهست

 كه در اندوه دختر ميگدازد

 به بام آفرينش جغد كورم

 كه در ويرانه هم نا آشنا يم

 نه آهنگي مرا تا نغمه خوانم

 نه روشن ديده اي تا پر گشايم

خدا يا بشكن اين آيينه ها را

كه من از ديدن آيينه  سيرم

مرا روي خوشي از زندگي نيست

 ولي از زنده ماندن نا گزيرم

خداوندا خطا گفتم ببخشاي

تو بر من سينه اي بي كينه دادي

مرا همراه رويي نا خوشايند

 ولي روشنتر از آيينه دادي

 مرا صورت پرستان خوار دانند

 ولي سيرت پرستان ميستايند

 به بزم پاكجانان چون نهم پاي

 در دل به رويم ميگشايند

ميان سيرت و صورت خدايا

 دل زيبا به از رخسار زيباست!

 بپاس سيرت زيبا كريما

 دلم بر زشتي صورت شكيباست

ي 

سلام اي دختر بي مادر تنها كه مي بينم به زير پاي تو اقليم فردا را

سلام اي كودك امروز اي نام آور فردا كه مي دانم به فرمان تو ملك آسمانها را

      غمت نازم

            چرا چشمت پر اندوه است؟

به دلها رنگ غم مي پاشد اين چشمان پر اندوه

                    بخند اي تكسوار تنهائي

كه موج خنده ي گرمت دل انگيز است

                     بخند اي تك نهال دشت غربت ها!

   كه از لبخند تو دنياي انسانها طٌربخيز است

 مباش اندوهگين اي تك نورد راه آينده

                              نگه كن

همچو دامان طبيعت مادري داري

زمين و آسمان با تو

اميد جاودان با تو خداي مهربان با توست

مباش اندوهگين اي دختر فردا

ز مادر بهتر داري

زمان چون باد ميپويد يتيمي واژه اي پوچ است

لبت را رنگ شادي ده كه پيروزي به رويت با لب پر خنده مي خندد

نگه بر آسمان ها كن به چشمت ماه ميخندد

تمام آسمان با چهره ي تابنده ميخندد

در اين دنياي پهناور

زمين از تو زمان از توست عشق جاودان از توست

لبت نارم

بخنده باز كن لب را

كه در برق نگاهت كوكب پيروزي آينده ميخندد

اگر باشي ،محبت روزگاري تازه خواهد يافت

زمين در گردشش با تو،مداري تازه خواهد يافت

دل من نيز با تو بعد از آن پاييز طولاني

چنان پارين و پيرارين،بهاري تازه خواهد يافت

درخت يادگاري،بازهم بالنده خواهد شد

كه عشق از كنده ي ما يادگاري تازه خواهد يافت

دهانت جوجه هايش را پريدن گربياموزد

كلام از لهجه تو،اعتباري تازه خواهد يافت

بدينسانكه من و تو،باتفاهم عشق مي سازيم

از اين پس عشق ورزي هم،قراري تازه خواهد يافت

من و تو عشق را گسترده تر خواهيم كرد،آري

كه نوع عاشقان از ما، تباري تازه خواهد يافت

تو خوب مطلقي من خوب ها را با تو مي سنجم

بدينسان،بعد از اين،خوبي،عياري تازه خواهد يافت

جهان پير،اين دلگير،هم ،با تو،كنار تو

به چشم خسته ام، نقش و نگاري تازه خواهد يافت

دو،چهار،چهار،سه ،چهار منزل خداست

الو سلام اين منم مزاحمي كه آشناست

هزار دفعه اين شماره را دلم گرفته است

ولي هنوز پشت خط در انتظار یک صداست

شما كه گفته ايد پاسخ سلام واجب است

به ما كه مي رسد حساب بنده هايتان جداست؟

الو؟ دوباره قطع و وصل تلفنم شروع شد

خرابي از دل من است يا كه عيب سيم هاست؟

خدا؟ صدايتان نمي رسد كمي بلند تر

صداي من چطور؟ خوب و صاف و واضح و رساست؟

اگه اجازه مي دهي برایت درد دل كنم

شنيدم كه گريه بر تمام دردها شفاست

خدا مرا صدا بزن كمي مرا نوازشم بده

حضور دستهاي تو عجب گرم و باصفاست

تير مرا به شانه ات بگير تا سبك شوم

پناهگاه اين دل شكسته شانه شماست

خدا مرا ببخش بازهم مزاحمت شدم

دوباره زنگ مي زنم دوباره تا خدا خداست

در ابتداي خلقت، خداوند جهان و انسان ها را آفريد. همگان به يگانگي و وحدت وجود خود
با پروردگار خود و عشقي كه در درون خودشان بود واقف بودند و آن را مي شناختند.
يگانه اسرار زندگي همين بود. خداوند همه را دوست داشت و دليلي نداشت كه بزرگترين
هديه ي عالم را به مخلوقات خود عطا نكند.
خداوند در حين اينكه نظاره گر نمايش زيبايي خلقت و هستي بود، متوجهه شد هربار كه
انساني با چالش يا سختي روبرو مي شد يا زندگي با او نرمي نشان نمي داد به خود
مي گفت : «افتضاح است.چرا بايد اين قدر بدبختي بكشم؟ بهتر است از اين كالبد انساني
رها شوم و به او بپيوندم.» و همين اتفاق نيز مي افتد و انسان ها يكي يكي خويشتن
واقعي خود را به ياد مي آوردند و ديگر مايل نبودند در بازي زندگي شركت كنند.
هدف زندگاني اين بود كه انسان هايي كه آفريده بود، بياموزند و رشد كنند نه اينكه
تا با سختي مواجه مي شوند جا بزنند و راحت طلب باشند. به همين سبب به فرشتگان گفت :
«بايد راز خوشحالي و خوشبختي را از بشر پنهان كنيم. اگر انسان ها از آن آگاه باشند
ديگر علاقه اي به زندگي كردن نشان نخواهند داد.»
فرشته اي پاسخ داد : « بهتر است آن را بر سر يكي از بلندترين كوه هاي زمين پنهان كنيم . »
خداوند گفت : « نه، جاي مناسبي نيست. انسان ها باهوش اند، حتما راهي ابداع مي كنند
و از كوه بالا خواهند رفت و آن را پيدا خواهند كرد.»
يكي از فرشتگان گفت :«چطور است آن را در قعر يكي از اقيانوس ها مخفي كنيم.
انسان ها هيچ وقت به آن جا نمي روند. »
خداوند گفت :« نه به آنجا هم مي روند.انسان ها مي توانند زير دريايي اختراع كنند و
اعماق اقيانوس ها را نيز تسخير كنند.»
فرشته اي ديگر گفت : «فهميدم چه كنيم. راز زندگي را در فضا مخفي كنيم. مطمئنم
كه محال است دست انسان ها به آنجا برسد.»
خداوند گفت :«انسان ها قادرند سفينه بسازند و به آنجا برسند. صدايي با نرمي و
ملايمت پاسخ داد:«من مي دانم در كجا پنهانش كنين.»
فرشته اي مؤنث و جوان گفت : «بهتر است اين راز را در قلب خود انسان ها مخفي كنيد.
آنان هرگز گمان نمي برند اين راز در آنجا مخفي شده باشد و هرگز در آنجا به دنبال آن نخواهند گشت.»
خداوند لبخند مي زد و سپس فرمان داد تا چنين شود. و از آن پس راز زندگي و خوشحالي و خوشبختي
واقعي در قلب ما انسان ها مدفون گشت.

قسمتي از متن كتاب «رازهايي درباره ي زندگي كه هر فردي بايد بداند» نوشته ي باربارا دي آنجليس